آورده است . از يك طرف اصلاح امور اين جهان را به عهده گرفته ، از طرف ديگر سعادت اخروى افراد بشر را تضمين مىكند . اين قرآن همان قانون بزرگ و ناموس اكبرى است كه پيامبر بزرگ اسلام آن را آورده ، تا بدان وسيله جهان بشريت را به سعادت هر دو جهان برساند . قرآن مانند تورات فعلى نيست كه قانون آن اختصاص به زندگى مادى داشته و تنها مربوط به اين جهان باشد و به جهان ديگر توجه نكند . آرى ، تورات آن چنان در چهارچوبهء جهان مادى غرق شده كه كوچك‌ترين توجهى به جهان آخرت ندارد و حتى پاداش اعمال نيك را نيز مال و منال دنيا و مسلط بودن بر مردم مىشناسد ، نتيجه و مجازات گناهان را از دست دادن تسلط و ثروت اين جهان معرفى مىكند . و همچنين قرآن مانند انجيل فعلى نيست كه در تشريع و قانون‌گذارى تنها به جنبه‌هاى اخروى بپردازد و از نظام اجتماع و امور زندگى غفلت ورزد و آن را اساسا ناديده بگيرد بلكه قانون قرآن يك قانون كامل و گسترده‌اى است كه هم به امور زندگى و نظامات اجتماعى اين جهان نظارت دارد و هم به اصلاح شئون جهان آخرت مىپردازد و هيچ‌يك از دو جنبهء مادى و معنوى بشر را فروگذار نمىكند . قرآن مجيد در تعاليم خود گاهى انسان را به عالم آخرت سوق مىدهد و گاهى به امور زندگى اين جهان متوجه مىكند و در مقام توجه به جهان آخرت مىگويد : وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ . وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَعَدَّ حُدُودَهُ يُدْخِلْهُ ناراً خالِداً فِيها وَ لَهُ عَذابٌ مُهِينٌ « 1 » هر كسى كه از خدا و پيامبرش پيروى كند ، خداوند او را به باغ‌هايى وارد مىسازد كه همواره از زير درختانش نهرها جارى است ، در آنجا هميشگى خواهند بود و اين است پيروزى بزرگ و هركس نسبت به خدا و پيامبر او عصيان ورزد و از حدودش تجاوز كند ، او را به آتش دوزخ مىافكند كه جاودانه در آن خواهد ماند و بر اوست ، شكنجهء دردناك و مذلت بار . فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ . وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ . « 2 » هركس به اندازهء ذره‌اى كار نيك انجام دهد پاداش آن را خواهد ديد و هركس به اندازهء

--> ( 1 ) نساء / 13 ، 14 . ( 2 ) زلزله / 7 ، 8 .